IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Not going so well. [&CATO]

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Spell

avatar

Aantal berichten : 265
Tokens : 40

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Not going so well. [&CATO]   wo jan 02, 2013 3:48 am

Spoiler:
 

________________________________________

Een soort leegte overspoelde Rose. Met een gebroken blik keek ze naar voren. Het was heel stil zonder haar vader die normaal nu zingend in keuken stond, een of ander liedje lallend die zij niet begreep en die hijzelf waarschijnlijk ook nooit begreep. Als ze hem er even later vroeg wat voor liedje hij aan het zingen was, herinnerde hij zich er nauwelijks nog iets van en keek haar aan alsof ze gek geworden was. Soms waren er ook van die momenten dat hij niet gedronken had en hij heel lacherig deed. Hij begreep dan nooit waarom dat Rose niet met hem mee lachte, werd zelfs kwaad als Rose uiteindelijk nog niet meedeed met hem en begon haar dan weer uit te schelden voor van alles. Dat varieerde van dat ze een ondankbaar kind was naar dat ze nooit iets goeds voor hem deed. En nu was dat allemaal weg, maar ze voelde zichzelf er niet opgelucht door. De vage bloedsporen in de badkuip waren nog steeds zichtbaar. Haar vader had op meerdere manieren zelfmoord proberen te plegen, maar ophangen was uiteindelijk diegene geweest die het beste gewerkt had. Er waren een paar dagen verstreken. Deurwaarders waren aan de deur gekomen. Haar vader had zijn geld uitgegeven aan drank, zijn hele leven al. Dat waren ze nu zat, ze wilden dat de belastingen betaald werden. Rose kon alleen de belastingen niet betalen, ze zou in één maand niet genoeg verdienen om al haar vaders schulden af te betalen. Ze had vanmorgen nog gauw een douche genomen, had het laatste beetje shampoo gebruikt, had nog een beetje gegeten van wat er in huis over was en had de bloedsporen voor een deel weggewassen. Nu had ze zelf bloed op haar handen, maar dat had ze er al voor een deel afgewassen.

Rose schrok op van de bel. Het waren vast de deurwaarders. Ze kon hier niet meer blijven, moest een ander onderkomen vinden. Ze had alleen geen idee waar ze nu naartoe kon gaan. Vloekend rende ze naar boven, trok één van haar jurkjes aan en keek uit het raam. Ze moest de sprong maar wagen. Haar huid deed pijn van de striemen die haar vaders liefde voor haar hadden opgebracht, maar ze moest de pijn gewoon even negeren. Ze sprong uit het raam en landde netjes op de bal van haar voeten neer. Ze bukte zich en keek via een openstaande raam door naar buiten. Inderdaad. Er stond een onbekende man voor de deur. Ze was zo ingespannen aan het kijken dat ze de beweging naast zich niet opmerkte. Plotseling voelde ze hoe een hand ruw naar haar arm greep. Ruw duwde ze diegene weg, trapte hem in zijn kruis en zette het op een rennen. Ze keek achter zich, maar kon alleen een silhouet van een man onderscheiden. Op blote voeten spurtte ze door het gras, terwijl tranen haar ogen verlieten. Ze kwamen haar halen! Ze moest dadelijk nog naar een instelling! Dat wilde ze niet! Mensen zouden haar dan echt bekijken als vuil, een onderkruipsel dat eigenlijk niet in District 2 thuishoorde. Wanhopig keek Rose over haar schouder. Doordat ze dat deed, merkte ze niet op wat er voor zich afspeelde. Ze voelde een harde klap en kwam op de grond terecht. Geschrokken keek ze de persoon voor zich aan en haar hart leek wel een slag te missen. Vloekend kwam ze daarna overeind. ‘Ja, lach me maar uit, hoor,’ mompelde ze. ‘Ik dat er ook nog wel bij hebben. Ik heb zojuist toch alles verloren.’ Ze deed een wanhopig gebaar achter zich, hoorde vaag enkele schreeuwen die haar naam riepen, maar vertrouwde de mannen achter zich niet genoeg om met hun mee te gaan. Hier stond ze uiteindelijk eigenlijk best wel goed.

________________________________________

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
No Name c:
Moderator
avatar

Aantal berichten : 342
Tokens : 75

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   wo jan 02, 2013 9:21 am

Cato
Words; 554 || Tagged; Rose || Notes; xx

Met zijn armen over elkaar keek de jongen naar het huis waar Rose woont of beter gezegd woonde. het was niet dat hij medelijden met haar had en dat hij daarom aan het kijken was, zeker niet. Hij was juist aan het wachten tot ze uiteindelijk helemaal zou flippen en iemand zou aanvallen of iets in die stijl. Ze heeft tenslotte haar vaders bloed door haar aders stromen en ergens moet er waarschijnlijk dan ook iets van die agressie schuilen. Het was alleen maar wachten tot het uiteindelijk zou uitbreken, iets wat waarschijnlijk ooit wel zou gebeuren. Daarbij wou hij echt zien hoe ze problemen kreeg met de Peackeepers. Hoe ze haar gevangen zouden nemen voor geweld en dan mee zouden nemen naar het Capitool. Ofwel zou ze dan haar tong verliezen ofwel zou ze gedood worden. Beide was voor de jongen goed, zo was hij er alleen maar zeker van dat ze nooit samen de Hunger Games zouden moeten doen. Moesten ze samen in de Hunger Games zitten zou hij nog liever meteen zelfmoord plegen. samen met haar was ook gewoon vragen om zelfmoord. In ieder geval zou ze er in de arena alleen maar staan. Daar zou hij wel voor zorgen. Er is geen enkele kans dat zij ooit bij de carreers geraakt. Kort ging de jongen met één hand door zijn haar voor hij maar verder wandelde, om het huis heen aangezien dat de snelste weg was naar zijn eigen huis. Daarbij wou hij ook niet voorbij haar huis komen. Stel je voor dat ze hem zou zien, dan zou ze gewoon kunnen raden dat hij haar aan het bespioneren was. Nee, hij had vandaag geen zin in een confrontatie met Rose. Eigenlijk had hij er helemaal nooit zin in. Hij was nog maar net uit het zicht van de deurwaarders en alles of een klap raakte hem heel hard. Het lukte hem echter wel om recht te blijven staan al was dat voor de andere persoon niet het geval. Zij viel meteen de grond op. Ongeïnteresseerd keek hij naar beneden naar Rose die net tegen hem aan was gelopen.

‘Ja, lach me maar uit, hoor,’ fronsend keek de jongen naar beneden. Zijn handen stak hij in zijn zakken en niets zag eruit alsof hij haar zou helpen terug recht te staan. Hij zag ook niet in waarom. "Zie je mij soms lachen?" Vroeg hij. Heel de tijd was er nog geen grijns of glimlach op zijn gezicht gekomen. Hij was eerder kwaad omdat ze hem toch perse moest komen storen. Wat deed ze ook hier? Ze zag eruit als een oermens als je het hem vroeg. "Je weet trouwens toch wel dat de tijd van de holbewoners al lang gedaan is he?" Hij zei het niet spottend, eerder toonloos. ‘Ik dat er ook nog wel bij hebben. Ik heb zojuist toch alles verloren.’ Hij haalde zijn schouders alleen maar even op. Langs Rose heen probeerde hij de mensen te zien die haar naam aan het roepen waren. Nu nog niet, maar zometeen zou hij roepen dat hij haar gevonden heeft. Hij zou haar dan ook vastnemen en mee nemen naar de mensen die haar zochten. "Moet ik nu medelijden met je hebben of zo? Ik kan er ook niets aan doen dat je vader één of andere domme zatlap was."


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Spell

avatar

Aantal berichten : 265
Tokens : 40

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   do jan 03, 2013 1:55 am

Spoiler:
 

________________________________________

En wat precies had ze verwacht? Medelijden? Nee, die zou ze van Cato niet krijgen. Ze negeerde zijn opmerking over holbewoners, zou er vroeger misschien wel over gelachen hebben. Uiteindelijk kende ze zijn karakter nu wel. Hij was altijd toonloos en emotieloos, waarom zou dat nu, voor haar, veranderen? Hij zou niet veranderen. Zelfs al zou ze doodgaan niet. Rose zag dan ook wel in dat hij juist zou feesten en zich niks van haar dood zou aantrekken, zo was Cato wel. Waarom bleef ze dan hopen dat het op een dag toch anders kon zijn? Dat hij wel medelijden met haar zou hebben? Ze wist het niet. Misschien was het juist om dat gevoel die zij niet wilde hebben en waarvan Cato ook niet wilde dat zij het voor hem had, maar ze kon er weinig tegen beginnen. Ze kon het alleen maar negeren, misschien zelfs zo zwak zijn als haar vader en gewoon zelfmoord plegen. Wie zou haar hier nu eigenlijk missen? Niemand, toch? Iedereen haatte haar. Die mensen achter haar zouden haar meenemen naar het Capitool, waar ze lijdzaam haar dood zou moeten afwachten. Ze was geboren in een gezin waar de dood bekend was, waarom zou dat voor haar een andere toekomst hebben? Nee, dat had het niet. Zij was ook geboren om dood te gaan, zij moest op een andere manier lijden als haar ouders, die nog nooit in aanraking met het Capitool waren geweest. Maar voor dit soort ellende kon je dus wel naar het Capitool gaan, of minstens gestuurd worden. Of ze moest naar een instelling waar allemaal gekke jongeren waren die haar aankeken alsof zij er iets aan kon doen dat zij daar zaten. Ze schudde haar hoofd. Nee, dat wilde ze niet. De opmerking van Cato liet echter ongekende woede door haar heen stromen.

Woedend kwam Rose overeind. Ze was het zo vreselijk zat om hoop te hebben. Ze hield er niet van als mensen haar zo behandelden, maar ze moest er wel mee leren omgaan. Mee leren leven, net zoals de dood van haar vader. Maar dat Cato zo, respectloos zelfs, woorden over zijn lippen kon krijgen, ging haar te ver. Ze liep naar hem toe, zorgde dat ze vlak voor hem stond en keek hem diep in zijn ogen aan. De ferme haat was te zien in haar ogen. Toen deed ze iets waarvoor hij haar van heel zijn leven zou haten, waarvoor hij haar nu meteen zou vermoorden en waarvoor zij niet eens naar het Capitool gebracht zou moeten worden. Ze boog zich voorover en drukte haar lippen voor slechts luttele seconden op de zijne. Daarna trok ze zich trok, trok haar tong in haar mond terug en spuugde vervolgens heel de inhoud van haar mond tegen zijn gezicht aan. ‘Klootzak,’ siste ze. ‘Ik hoop dat je vermoord wordt in de Hongerspelen.’ Ze keek hem woedend aan. Geen angst, maar ferme haat spoelde door haar aderen. Adrenaline was te voelen. Ze had het echt gehad met hem. Ze wist dat hij haar gemakkelijk aankon, maar ze had liever een hard gevecht met een snelle dood dan dat ze hier iedereen zomaar respectloos over haar vader liet praten. Nee, de tijd van het inhouden en verbergen van dingen was nu definitief voorbij. Als Cato een gevecht wilde, kon hij het krijgen. En ze had de strijd misschien al voldoende aangewakkerd door hem te zoenen. Haar vuisten waren gebald, haar gifgroene ogen waren naar Cato gericht en haar lichaam stond dicht genoeg tegen het zijne om haar botten snel te kunnen breken, maar voor haar ook dichtbij genoeg om haar snelle reflexen te gebruiken.

________________________________________

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
No Name c:
Moderator
avatar

Aantal berichten : 342
Tokens : 75

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   do jan 03, 2013 2:48 am

Cato
Words; 456 || Tagged; Rose || Notes; xx


Iets dat hij gewoon niet kon voorspellen. Iets dat in zijn ogen nooit zou gaan gebeuren, gebeurde uiteindelijk terug. Hij had het niet zien aankomen anders had hij er zeker voor gezocht dat ze hem niet eens zou weten te bereiken. Rose was naar hem toe gebogen en gaf hem een kus, wel één die niet lang genoeg duurde om iets terug te doen. Ze zei nog iets maar door pure woede had hij gewoon niet eens gehoord wat dat ze zij, hij voelde wel hoe haar spuug hem recht in zijn gezicht raakte. De moeiten om om weg te vegen deed hij niet eens. Zijn handen balde zijn meteen op en één van zijn vuisten schoot recht naar Rose haar kaak toe. Al de vorige keren had hij zich ingehouden maar nu gebruikte hij haast al de kracht die hij had. De zet die ze zonet gedaan had was erover, dat wist ze zelf maar al te goed. Zijn zet was waarschijnlijk ook overbodig geweest maar het maakte hem niet uit. De Peacekeepers die hier vast in de buurt liepen moesten maar komen als ze niet wouden dat hij Rose tot een moes zou kloppen. Het was niet goed voor hem, dat wist hij zelf maar al te goed want zo kon hij zelf ook in de problemen komen maar hij had het gevoel dat ze er niet zoveel aan zouden doen. Weer schoot zijn vuist naar dezelfde kaak als hij daarnet heen mikte. "Wat moest dat voorstellen he?! Jij moet met die vieze poten van je van mij afblijven!" Riep hij kwaad, het zou hem niet verbazen moeten de Peacekeepers zijn geschreeuw horen. "Weet maar dat je het nu helemaal verpest hebt! ik wou je gvd met rust laten! Je laten lijden in je eigen kleine wereldje maar ik wou er verdomme niets mee te maken hebben! Ik wou je laten voor wat je was, je nooit meer zien en je gewoon vergeten!" Zij keek hem kwaad aan, maar op zijn beurt keek Cato haar even kwaad aan, misschien zelfs kwader. "Jij hebt het nu verdomme zelf gezocht! Ik ben er gewoon zeker van dat iedereen het hier jammer vind dat die zatlap van een vader je niet gewoon kapot had gemaakt! Dan was iedereen hier van die kop van je af!" Met zijn handen nog steeds tot vuisten gevormd veegde hij uiteindelijk de spuug uit zijn gezicht weg.

Hij ging er misschien over, daar was hij zich van bewust, maar hij kon er niets aan doen. Het was bekend dat hij woede aanvallen kon hebben, en zeker om momenten als deze. Dit waren van die momenten dat je hem echt tegen moest houden anders zou hij gewoon niet stoppen. Nee, ze verdiende dit gewoon.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Spell

avatar

Aantal berichten : 265
Tokens : 40

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   do jan 03, 2013 8:26 am

Spoiler:
 

________________________________________

Het effect dat haar kus had was precies het effect dat ze verwacht had. Cato werd woedend. Eigenlijk zou ze moeten uitkijken, maar van woede deed ze dat niet. De vuist die op haar afsuisde wist ze dan ook nog maar net te voorkomen. Haar gezicht vormde zich naar een rare grimas. ‘Had ik het dan niet eerder al helemaal bij je verpest?’ zei ze poeslief. De tweede vuist zag ze echter niet aankomen en hard viel ze op de grond. Tranen schoten in haar ogen, maar Rose wist ze tegen te houden, misschien had Cato ze van woede zelfs niet eens opgemerkt. Deze klap was veel harder aangekomen dan de klap die hij eens in haar maag had gegeven. Nee, bij deze klap zat al zijn woede erin. Rose zou het zich niet verbazen als ze vandaag niet eens zou overleven. Maar daar was ze blij mee. Zoals Cato al zei, was iedereen blij als ze van haar af waren. Dan kon ze net zo goed sterven, hoewel ze die klootzak hier voor haar toch nog een paar trappen moest geven voordat ze doodging. Rose sprong dan ook meteen overeind. Ze kon haar oog niet meer zo heel goed dichtdoen van het effect van de vuist tegen haar kaak, maar haar andere oog keek hem woedend aan. ‘Sukkel,’ siste ze kwaad. ‘Alsof ik niet doorhad dat je daarstraks mijn huis aan het bespioneren was!’ Ze gilde het in blinde woede, wist eigenlijk niet eens of het waar was, maar had wel zo’n vaag vermoeden dat Cato dat zou doen. Al was het maar om een beetje plezier op te vatten. Hij zag haar graag lijden en dat wist ze. Toen vloog haar vuist naar voren. Zonder dat ze er controle had, vloog haar vuist recht op zijn neusbeen af.

Rose trok zich woedend terug, verwijderde een paar centimeters tussen hun de afstand en staarde hem even aan. ‘Wat het moest voorstellen?’ snauwde ze hem toe. ‘Ik wilde je boos maken, wat me ook prima gelukt is!’ snauwde ze hem toe. ‘En ook omdat ik van die rotgevoelens heb die ik niet eens wil hebben! Ik wil niet vallen op zo’n egoïst zoals jij! Het zou je namelijk niet eens kunnen schelen of jij diegene bent die me doodmaakt of het Capitool of iemand anders!’ Ze deed weer een paar stappen naar voren. ‘Ik wou je eerst verdomme op een andere manier boos maken, dat van daarnet ging gewoon vanzelf,’ siste ze hem toe. Ze wilde niet sentimenteel worden, niet nu. Haar knie schoot omhoog, van plan zijnd om deze tussen zijn benen te planten. ‘Doe dan!’ schreeuwde hem toe. ‘Vermoord me dan! Ik moet toch dood? Ik mocht toch geen gevoelens voor je hebben? Wel, die heb ik wel! En je kunt ze stoppen door een einde aan me te maken!’ Ze keek hem kwaad aan. ‘Vermoord me dan! Laat zien dat je een man bent!’ Ze keek hem aan, waarna ze een aanloop nam en haar volledige lijf tegen hem wierp. Ze wist niet of ze sterk genoeg was om hun beiden te doen omvallen, het maakte haar eigenlijk ook niks uit. Na alles wat ze gezegd had wist ze zeker dat ze dood zou zijn, dat Cato haar zou vermoorden en dat hij misschien wel in de problemen zou komen, maar dan zou zij eindelijk van haar gevoelens af zijn. Het verdriet om haar vader, de vage gevoelens voor hem en het gevoel alsof zij zich uit alles steeds uit moest vechten. Ja, ze zou van alles verlost zijn. En dat allemaal door één kus. Wat vermakelijk.


________________________________________

- We maken het ook telkens weer spannend en leuk om te posten Razz

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
No Name c:
Moderator
avatar

Aantal berichten : 342
Tokens : 75

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   do jan 03, 2013 8:46 am

Cato
Words; 466 || Tagged; Rose || Notes; xx


‘Sukkel, Alsof ik niet doorhad dat je daarstraks mijn huis aan het bespioneren was!’ Echter kreeg hij de kans niet om daarop te antwoorden. De boks had hij niet zien aankomen. wie verwachte ook dat zij ineens terug zou kloppen? Zeker na de klap tegen haar kaak die ze hiervoor had gehad. Het was niet bepaald zacht en eerlijk gezegd had hij verwacht dat ze huilend op de grond zou blijven zitten. Of nog iets naar hem zou schreeuwen maar dan weg zou rennen uit angst, verdriet, pijn of gewoon alle drie. Maar terug slaag had hij niet zien aankomen. Haar hand kwam dan ook met al zijn kracht tegen zijn neus aan en hij kon het botje gewoon voelen breken. Meteen greep hij naar zijn neus en zette hij een stap naar achter. Niet omdat hij ineens schrik van haar had gekregen maar wel door de pijn die net door zijn neus heen ging. "Jij verdomde...auw verdomme!" Riep hij luid. Hij voelde hoe dat het bloed uit zijn neus stroomde. Het kwam dan ook op zijn kleren te recht maar ook natuurlijk op de grond.

‘Wat het moest voorstellen? Ik wilde je boos maken, wat me ook prima gelukt is! En ook omdat ik van die rotgevoelens heb die ik niet eens wil hebben! Ik wil niet vallen op zo’n egoïst zoals jij! Het zou je namelijk niet eens kunnen schelen of jij diegene bent die me doodmaakt of het Capitool of iemand anders! Ik wou je eerst verdomme op een andere manier boos maken, dat van daarnet ging gewoon vanzelf, Doe dan! Vermoord me dan! Ik moet toch dood? Ik mocht toch geen gevoelens voor je hebben? Wel, die heb ik wel! En je kunt ze stoppen door een einde aan me te maken! Vermoord me dan! Laat zien dat je een man bent!’ Echt luisteren naar heel haar uitleg deed hij niet. Hij zag ook niet in waarom hij het zou moeten doen. Het enige waar hij zich nu druk om maakte was zijn neus die door haar schuld nu gebroken was. Toen ze uiteindelijk een aanloop nam haalde hij zijn hand bij zijn neus weg. Deze hing ondertussen al onder het bloed en het bloede was nog steeds niet gestopt. Echter toen ze tegen hem aan wou lopen pakte hij haar simpel vast en zonder al teveel moeite wierp hij haar de grond op. Snel ging hij dan ook boven op haar zitten. Met zijn ene hand pakte hij haar nek stevig vast terwijl hij met het andere nog eens tegen haar kaak klopte. "Wees er maar zeker van dat ik je wil vermoord. Maar die luxe ga ik jou verdomme niet gunnen!" Bij die woorden verstevigde de greep rond haar hals nog eens en zette hij er extra veel kracht op.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Spell

avatar

Aantal berichten : 265
Tokens : 40

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   do jan 03, 2013 9:34 am

Spoiler:
 

________________________________________

Dat haar vuist tegen zijn neus zo hard was aangekomen had Rose niet verwacht. Ze had dan ook niet verwacht dat hij werkelijk pijn leed onder haar klap. Ergens diep vanbinnen voelde zij zichzelf schuldig, maar ze bande deze gedachten al snel uit haar hoofd. Waarom zou ze medelijden met hem voelen? Die had hij toch ook nooit voor haar gevoeld? Alles wat er in de tussentijd gebeurd was liet hem gewoon koud, alsof het hem eigenlijk niks kon schelen. Waarom zou ze dan nu, in het heetst van de strijd, in godsnaam medelijden met hem hebben? Nee, nooit meer opnieuw. Ze voelde hoe haar gewicht tegen hem niks deed, maar de lucht verliet haar longen toen ze hard met haar rug op de grond terechtkwam. Een kreun gleed over haar lippen. Ze voelde hoe het bloed uit Cato’s neus nu op haar gezicht druppelde, zag dat ze hem echt wel goed te pakken had gehad. Ze voelde ook hoe hij op haar ging zitten en verwoed probeerde ze de klap tegen haar kaak te ontwijken, maar het had geen zin. Precies tegen de kaak waarop hij eerder had geslagen. Er lag één hand in haar nek, die haar eigenlijk belette om hem een kopstoot te geven. Ze haalde diep adem en voelde plotseling een ferme kracht op haar keel komen. De lucht werd afgesloten en pieperig probeerde Rose naar adem te halen. Ze voelde hoe haar bloed in haar lichaam sterker begon te vloeien, hoe het punt rond haar hals warm en dan weer koud werd omdat het geen voldoende zuurstof meer kreeg. Nog even en de kracht in haar handen zou weg zijn. Maar zover zou Cato misschien niet gaan, misschien zou hij zijn zelfbeheersing vinden en haar toch nog loslaten. Hoewel… Als hij echt zo kwaad was, zou dat niet gauw het geval zijn.

Rose moest nadenken. Ze moest een optie vinden om hier onderuit te komen, voordat het te laat zou zijn. Maar was dit niet juist wat ze wilde? Was het opgeven niet juist wat ze nodig had? Anders zou ze toch wel in de Hongerspelen belanden en zou ze daar toch wel vermoord worden, over dat deel had Cato tenminste gelijk gehad. Haar lenigheid zou haar dan niet kunnen redden, niet voor lang tenminste. Iedereen hier in District 2 leefde naar dit moment toe, maar zij niet. Ze wilde ook niet bij de Beroeps komen. Plotseling voelde ze een onbekend gevoel van adrenaline. Haar been schoot hard omhoog, hopelijk tussen de benen van Cato. Om gebruik te maken van de afleiding trok ze ruw zijn handen van haar hals af en rolde opzij. Tenminste, dat probeerde ze toch. Hijgerig kwam ze op haar knieën terecht, kon niet goed ademhalen en moest daarom op haar handen steunen en uithijgen. Ze draaide haar hoofd opzij. ‘Ik haat je,’ mompelde ze zachtjes. De woorden waren tussen hijgerige ademhalingen gesproken, haar adem deed ontzettend veel pijn, alsof ze net een marathon gelopen had. ‘Maar ik hou ook van je, ironisch genoeg.’ Dat laatste was zachtjes gefluisterd, wat misschien niet eens meer te verstaan was omdat ze zo bezig was met woorden uitspreken en naar adem happen. Ze viel uitgelaten op haar rug en keek naar de lichtblauwe hemel boven zich. Alles draaide rond zich heen, Cato zou haar zo kunnen afmaken als hij wilde. Als hij al ondertussen genezen was van de trap tussen zijn benen, die niet te missen was gevallen, of misschien te zacht was geweest om er echt effect op te hebben. Het was puur een poging geweest om uit zijn greep te ontkomen, het was niet – zoals daarnet – daadwerkelijk een harde poging geweest om hem pijn te doen.



________________________________________

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
No Name c:
Moderator
avatar

Aantal berichten : 342
Tokens : 75

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   do jan 03, 2013 12:05 pm

Cato
Words; 372 || Tagged; Rose || Notes; xx


Hij voelde hoe haar been hem tussen zijn benen raakte. Heel hard was het niet en de pijn viel ook nog mee, al kwam dat waarschijnlijk doordat de pijn in zijn neus veel harder was. Het was bijna overheersend en had zich een weg gebaand naar zijn hoofd die nu ook al pijn deed. Echter verslapte de greep rond haar nek wel en wist ze opzij te rollen. Onder hem vandaan. Terwijl hij ook terug recht stond en met zijn hand zijn neus terug vast hield keek hij op haar neer. Alsof ze een stuk afval was dat voor zijn voeten op de grond lag weg te rotten. ‘Ik haat je,’ Hij lachte even zacht, maar hield daar al snel mee op. Het deed zeer lachen, net als het ademhalen door zijn neus, wat immers gewoon niet lukte. Hij word haast gedwongen om door zijn mond adem te halen. "Geen nood, het is wederzijds." Siste hij kwaad tussen zijn tanden door. Hij was al blij dat er geen peacekeepers gekomen waren, anders zat hij zelf ook diep in de problemen. Echter gingen ze wel vragen stellen als hij naar de dokter zou gaan. Hij zou dan ook eerlijk zeggen dat Rose hem geslagen had voor geen reden. Het feit dat hij haar ook had aangevallen zou hij dan weglaten. Zo ging zij in de problemen komen en hij niet. Wie gingen ze ook geloven? Cato of de dochter van een zatlap? Hij kon ook altijd zeggen dat ze dronken was, dat ze net zoals haar vader aan de drank was begonnen. Ze zouden het nog gaan geloven ook. Als je in je familie een alcoholist hebt is de kans namelijk heel groot dat je er zelf ook één word. Zeker als het je vader of je moeder is, wat in Rose haar geval dus zo is. ‘Maar ik hou ook van je, ironisch genoeg.’ Kwaad keek hij haar terug aan. De woede die eindelijk weg was, was weer terug gekomen, alleen nu iets minder erg dan hiervoor. Hard gaf hij haar dan ook een trap, wat vrij makkelijk ging aangezien ze op de grond zat en hij recht stond. "Waag het niet om dat ook nog maar één keer te zeggen."


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Spell

avatar

Aantal berichten : 265
Tokens : 40

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   vr jan 04, 2013 3:15 am

Spoiler:
 

________________________________________

Rose keek opzij en zag dat haar vuist weldegelijk effect had gehad. Als het een ander in de Hongerspelen overkomen zou zijn, had ze misschien de tijd gehad om een mes in zijn rug te steken en dan weg te rennen. Dat zou dan haar eerste echte moord zijn geweest, hoewel Rose wist dat ze in de Hongerspelen vrijwel zou sterven. Ze zou de juiste attitude gewoon niet hebben om mensen zonder reden te vermoorden. Zoals ze al kon zien had de knie tussen zijn benen niet echt effect gehad. Hij was daar blijkbaar sneller van genezen dan van de klap tegen zijn neus. Haar hand deed nog steeds pijn van die klap, maar ze wist dat ze vast niet zoveel pijn zou hebben als Cato zelf. Dat zag ze aan zijn ogen. Hij leed zichtbaar pijn. Ook de manier waarop hij zijn neus vasthield was te opmerkelijk. De trap die ze kreeg had ze echter niet zien aankomen en met een kreun greep ze naar haar onderrug, waar de trap tegen terecht was gekomen. Ze keek verbaasd opzij naar Cato. Langzaam kwam ze overeind, eigenlijk half en half tegengehouden wordend door de pijn in haar rug. Haar gifgroene ogen probeerde ze diep in de ogen van Cato te dringen, maar ze moest haar ogen sluiten van de pijn. Ze merkte dat ze lang niet zo recht stond als dat daarnet het geval was, nog voordat ze die trap gekregen had. ‘Kun je daar niet tegen?’ vroeg ze. ‘Als mensen tegen je zeggen dat ze van je houden?’ Ze kneep haar ogen tot spleetjes. ‘En het nog menen ook?’ Ze vloekte door de pijn in haar rug. Wrijven had geen zin. Het was een pure illusie die je had dat de pijn zou verminderen juist omdat je er zo aan dacht als je aan het wrijven was over een pijnlijke plaats.

Roses blik gleed opzij. De mannen verderop hadden haar opgemerkt, maar deden geen aanstalten om haar achterna te komen. Ze vroeg zich af waarom niet. Dachten ze dat dit een intieme bijeenkomst met haar vriendje was? Ze moest haast een spottende opmerking toevoegen bij dat idee. Dat was dan wel een heel rampzalige bijeenkomst, als je daar bijna tot moes geslagen werd. Het kon Rose niks schelen. Ze wist ook wel dat ze niet meer tot Cato heen kon dringen, maar ze vond het oké om de woorden uit te spreken die ze nodig had om haarzelf pijn te doen. Ze was geboren om pijn te lijden. Nu haar vader dood was, aarzelde Cato vast niet om die traditie voort te zetten. Ze draaide haar hoofd naar hem toe. ‘Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je!’ riep ze hem nijdig toe. Ze wilde pijn voelen. Ze wilde… Ze wist niet wat ze wilde. Liefde? Haat? Pijn? Leed? Ze wist het niet. Ze wist wel dat ze Cato maar op één manier boos kon krijgen en dat was door dingen te doen of zeggen die hij juist niet wilde, die hij misschien zelfs verachtte. Rose wist niet hoe vaak hij in aanmerking met liefde was gekomen, maar naar haar weten en vermoeden zou dat vast niet vaak geweest zijn. Of het kwam gewoon door het feit dat hij haar echt haatte dat hij zo reageerde, want Rose kon zich eigenlijk niet inbeelden dat Cato echt iemand pijn zou doen van wie hij echt hield. Ze probeerde een spottend lachje in te houden. Wie hield er nu eigenlijk wel van haar? Oh ja, juist, niemand. Ze draaide haar lichaam naar Cato toe en keek hem kalm aan, wachtend op zijn volgende uitbarsting.



________________________________________

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
No Name c:
Moderator
avatar

Aantal berichten : 342
Tokens : 75

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   vr jan 04, 2013 6:49 am

Cato
Words; xx || Tagged; xx || Notes; xx


‘Kun je daar niet tegen? Als mensen tegen je zeggen dat ze van je houden? En het nog menen ook?’ Hij moest daarom echt lachen. De pijn die hij erbij kreeg negeerde hij zelfs. Ze was echt dom, en dit bewijsde het nog maar eens. "Ik kan er alleen niet tegen als mensen die ik haar zeggen dat ze van mij houden. En het dan ook nog eens menen." Hij spuugde wat bloed in haar richting. Waarschijnlijk was het bloed uit zijn neus in zijn mond terecht gekomen. In ieder geval had hij haar ook goed te pakken gekregen toen hij haar schopte, je onderrug is dan ook nog eens een heel gevoelige plek. Jammer voor haar maakte het hem niet uit of ze zou creperen van de pijn. Misschien zou ze voor de rest van haar leven wel last hebben van die rug. dan zou ze voor altijd een aandenken hebben van de 'liefde van haar leven' bij de gedachten alleen al kreeg hij kots neigingen. ‘Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je!’ Meteen keek hij eerst snel om zich heen, om er zeker van te zijn dat er niemand in de buurt was, of toch niemand waarvoor hij zich zou moeten schamen. Gelukkig waren de enige die stonden te kijken de Peacekeepers. ze stonden daar maar te staan, niet van plan om ook maar af te komen. In ieder geval niet nu. Ze hadden alleen maar een brede grijns en ze moesten lachen toen ze Rose hoorde roepen dat ze van Cato hield. Dat hiel in ieder geval niet bij zijn humeur. Nee, in plaats daarvan maakte het hem alleen weer kwader. Zonder dat hij echt heel veel moeiten moest doen gaf hij Rose een harde duw. Misschien dat ze zo weer zou vallen op de grond. Wie weet stootte ze daarbij haar hoofd wel tegen één of andere steen die op de grond lag. "Jij moet echt je kop leren dichthouden!" Riep hij waarschuwend tegen Rose. Ze wist het nu zelf waarschijnlijk ook wel. Ze had het helemaal verpest maar dan ook helemaal. ze moest nu niet meer naar hem toe komen. de volgende keer dat ze elkaar zouden zien ging hij haar niet eens één blik gunnen. Hij zou niet eens aan haar denken. "En jullie kunnen beter wat aan dit mormel doen voordat ik jullie ook eens een kop kleiner ga maken!" Verkeerde zet. Uitvliegen tegen de Peackeepers, dat is zeker een verkeerde zet. Maar hem een zorg.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Spell

avatar

Aantal berichten : 265
Tokens : 40

Characters
Characters:

BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   za jan 05, 2013 3:08 am

Spoiler:
 

________________________________________

Het was eigenlijk haast grappig hoe Cato tekeerging tegen Rose, hoewel ze zich verdomd goed besefte dat haar kans op hem nu verkeken was. Ach, haar kans was een paar weken geleden ook al verkeken, zelfs al bij de eerste ontmoeting. En ze ging toch dood, dus waarom zou ze er nog mee zitten? Eigenlijk leken ze zelfs wel broer en zus die zo tegen elkaar uitvlogen, alleen zouden een broer en een zus elkaar niet zo snel afmaken. Ze wilde net wat zeggen toen ze een harde duw voelde. Ze viel hard op de grond, maar voelde geen pijn. Kalm bleef ze liggen. Haar hoofd tolde van alles wat er gebeurd was. De Peacekeepers hier wisten ook wel dat zij helemaal gestoord was. En als ze dat nog niet wisten, wisten ze dat nu wel. Ze draaide haar hoofd verbaasd opzij naar Cato. Ze hoorde hoe hij uitvloog tegen de Peacekeepers. Geen slimme zet, maar Rose vermoedde dat het momenteel niet eens zijn grootste zorg was. Nee, zijn grootste zorg was vast om van haar af te komen. Toch merkte ze hoe de Peacekeepers elkaar bedenkelijk aankeken. De schrik sloeg haar om het hart toen eentje zich voortzette richting hun. En er zouden er meer volgen als Cato zijn kop niet zou houden. Dat ze elkaar hier aan het afmaken waren mocht eigenlijk al niet, maar dat zou een zorg zijn voor die Peacekeepers. Rose vond ze eigenlijk ook maar lafaards, hoewel ze dat niet recht in hun gezicht ging zeggen. Maar wat had ze eigenlijk nog voor een vrees? Ze zou alleen maar haar tong verliezen, voor de rest niets. Ze zette zich af van de grond toen ze merkte dat de Peacekeeper ook werkelijk koers zette naar Cato. Nee, hij keek zelfs niet eens naar haar, had alleen zijn blik kwaad gericht op Cato.

Ze stond nog maar net overeind of de Peacekeeper stond al voor Cato. Zijn uitdrukking was emotieloos, hoewel Rose de woede kon voelen die hij ergens toch wel uitstraalde. Als je tegen de Peacekeepers een grote bek had, zeker die van District 2, mocht je blij zijn als je al niet naar het Capitool overgebracht werd. Rose was in tweestrijd. Cato achterlaten met de Peacekeeper door weg te rennen of de Peacekeeper af te leiden. Zichzelf opofferen voor Cato, terwijl hij haar niet eens mocht. Ze keek opzij. Zijn neus. Ze had wel wat goed te maken, hoewel ze wist dat ze niks meer kon goedmaken. Cato had zelf gezegd dat ze alles verpest had. Maar hij had misschien nog een kans in de Hongerspelen, zij al niet meer. Ze balde haar vuisten, wist niet goed wat te doen. Ze moest nu een keuze maken, want de Peacekeeper zou niet lang aarzelen om actie te ondernemen. Ze nam een keuze. Ze wist dat ze hard kon slaan, dat had ze bij Cato ook al wel gezien. ‘Vaarwel,’ mompelde ze zo zacht dat alleen Cato het zou horen. Daarna haalde ze uit met haar vuist tegen het gezicht van de Peacekeeper. Ze hoorde iets breken, maar zette het meteen op een rennen. Achter zich hoorde ze een hoop geroep, maar de aandacht was nu wel van Cato afgeleid, vermoedde ze. Nu moest ze zelf nog een plek zoeken om te ontsnappen. Ze besloot om in het bos te rennen en zich daar te verschuilen in de bossen. Een leven flitste voor haar ogen. Een afschuwelijk leven waarin zij constant gezocht zou worden door de Peacekeepers, maar het was het waard. Ze had het verdomde gevoel alsof ze dingen goed moest maken voor Cato, ze haatte het. Ondertussen was ze in een donker bos aangekomen en koos ze een boom uit. Ze kon goed van boom naar boom springen, dus hopelijk zou ze de Peacekeepers zo af kunnen wenden. Hoewel… Nu zou er waarschijnlijk naar haar gezocht worden. En dat was niet om een positieve reden. Nee, nu stond ze letterlijk ten dode opgeschreven. Met dit in haar achterhoofd probeerde ze van boom tot boom te springen om de Peacekeepers achter zich te laten.



________________________________________

OOC: Je mag kiezen wat je hiermee doet. Ga je haar achterna, loop je weg,... of iets anders mogelijk Razz Ik hoop dat hij zo wel goed is ;D

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Not going so well. [&CATO]   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Not going so well. [&CATO]
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The hunger games :: Panem :: District 2-
Ga naar: